Gearchiveerd onder: Persoonlijk
Damn, er is één en ander gebeurd sinds de laatste keer dat ik hier postte. Ten eerste zijn de Tweevoeters er hier overlaatst voor een week vanonder gemuisd – hahaha – en kreeg ik hier dagelijks bezoek van de Tweevoeter van hiernaast. Wel nog een coole kerel, gaf mij pakweg vier keer zoveel eten als ik eigenlijk nodig had, maar ik heb dan eens wat volk gevraagd om te komen eten. Glazeke water, gezellig wat bijspinnen en zo, ge kent dat. ‘t Was in orde. Wel beetje verdikt daardoor, but hey, ondanks mijn naam ben ik een vent, en venten kijken daar niet achter, right? En zolang ik die spoelwormen heb vermager ik vantzelfs. Yeeeeeey!
Tot zover het plezante nieuws, er is ook minder goed nieuws. Alla, eigenlijk ben ik er al wat aan gewend en zo slecht is het al bij al niet. Om een kat een kat te noemen – ketchieng! – kom ik maar meteen ter zake: de Tweevoeters hebben nu een hond in huis genomen. Of neen, niet in huis want die bitch met haar lang haar slaapt ook buiten zoals ik. Niet in zo’n megasjiek gewezen houtstapelhok als ik, maar in het gewezen geitenkot, thah.
Sindsdien lopen de Tweevoeters constant voor, achter en naast dat mormel – ze heet Haikefoei geloof ik – en moet ik bijna op mijn hoofd gaan staan om nog eens wat aandacht te krijgen. En dan keer op keer van ‘Lola kom, Lola kom’ terwijl ze die bitch aan het strelen zijn. En ik dan gaan – hoewel ik misschien wel van weledele stand ben heb ik nog steeds respect voor hen – om een Haaike te krijgen (thehehehe), en dan kom ik dichterbij, en hup, die bitch zet het op een sprinten. IN MIJN RICHTING! De eerste keren kon ik daar niet mee lachen, ben ik als de gesmeerde bliksem in de dichtstbijzijnde boom geklommen en heb ik het allemaal van uit de lucht bekeken. Maar intussen liggen de kaarten anders: ik wéét nu al hoever die bitch mag gaan van de Tweevoeters, en dan loop ik altijd die kant uit waar zij noodgedwongen halt moet houden (grijns). Gisteren heeft het toch een tien minuten geduurd voor ik me weer bij mekaar kon rapen. Ik heb me gesméten van het lachen, zeg.
Dus jah, al bij al valt die bitch wel mee. Beetje lomp, dat wel, en ze struikelt al eens over haar eigen vette poten en zag er de eerste dagen als een wandelende worst uit. Ik heb wel de indruk dat ze nu nog redelijk jong is, ben benieuwd hoe groot die uiteindelijk zal worden. Héél groot, denk ik, maar als ik mijn rug rechtzet en mijn staart dikmaak kom ik wel weer in haar buurt, dus no worries.
Dat is het zowat, geloof ik. Ah, vannacht weer een muis gepakt. Een kleintje, het spreken niet waard. Tijd dat ze nog eens met een mol zitten.
Hier zie, gisteren ons Linda bij haar nekvel gepakt. ‘Ik kom even kijken welk weer het is’, zei ze. ‘Het is maar flauwtjes voor den tijd van het ja-’ zei ze en toen had ik ze vast. ‘t Zal hier sebiet serieus gaan waaien, heb ik hoongelachen, en ik heb ons Linda wat in de lucht gegooid. Eens een stevige links hier, een rake rechtse daar… Linda wist niet waar ze het had, maar ik had in elk geval dikke fun. Toch zeker voor tien minuten, dan was het nieuwtje er een beetje af.
Ik heb Linda nog wat laten liggen voor als mijn baasjes thuiskwamen. Die wrijven dan altijd over mijne kop en zeggen dan dingen als ‘bravo hoor Lola’, ‘t is raar. Ik denk dat ze dat graag eens zien, een mol, want normaal zit dat altijd onder de grond. Als ik hen daarmee een plezier kan doen, waarom niet hé?
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Het is raar. Tot voor een paar weken zag mijn speeltuin er zo uit: achter het huis van mijn baasjes hebt ge een stuk gazon, maar ook een stuk omheinde weide. Daarin zaten vroeger twee geiten die slag om slinger achter mijn vodden zaten als ik eens door hun domein paradeerde. Nu, mij niet gelaten, ik ging er nog eens opzettelijk gaan doorwandelen om die sikkebeesten op stang te jagen, phuh.
Die geiten zijn nu weg, dus die weide stond een serieus eind leeg, maar plots, zomaar, begon het baasje daar gelijk een halve zot aan palen te sleuren en draad af te knippen. Het kwam zo ver dat hij meer dan de helft van die omheining heeft verwijderd, zeg. Nu, voor mij geen onoverkomelijke ramp, zo moet ik me niet meer in allerlei bochten wringen en mijn maag intrekken om door die draad te kruipen, noch moet ik een aanloop nemen om mij aan den draad vast te hechten en er over te klimmen.
Tot gisteren dus, want nu heeft dat stel Tweevoeters gewoon niéuwe draad gezet. Weliswaar leidend tot een kleiner parkje, maar toch: ik ben er precies niet gerust in. Nog dit weekend heeft de bazin trouwens het geitenkot kraaknet gemaakt. Het hing daar vol van spinnenwebben en zo – maar was daar niet bang van hoor, de enige reden waarom ik daar nooit binnen ging was omdat er daar toch niks te beleven viel, en het rook daar ook wat naar geiten. Helemaal uitgekuist hebben ze dat! Ofwel gaan ze mij een buitenverblijf geven – het zou maar net gepast zijn, trouwens, ik ben toch ook niet de eerste de beste vind ik – ofwel gaan ze daar iets of iemand anders een thuis in geven.
Zoals een euhm, HOND bijvoorbeeld. Kweetniet of ik dat zo plezant zou vinden eigenlijk, want overlaatst kwamen ze thuis en er zat verdorie toch wel een verdacht reukske aan hun kleren. Ik heb mijn minachting niet weggestoken in elk geval, ze mogen het eens goed weten dat ik niet zomaar alles kan dulden. Had ik geen zo’n honger gehad, ik had mijn eten laten staan uit protest. Maar ja, ik had honger.
Uiteraard houd ik jullie hier allen op de hoogte. Mocht het verdacht stil blijven, dan kan het zijn dat ik alsnog ben aangevallen door een vraatzuchtig monster. Kom mij dan redden asjeblieft, of desnoods mij opvegen met stoffer en blik. God hebbe mijn ziel.
Oké, ik ben dus een kater, een viervoeter met een eigen willetje, maar ik heb even veel recht op een blog als gelijk wie, vind ik. Ik ken Tweevoeters die vijf weken na elkaar niks anders uitvreten dan op hun kot zitten te blokken en toch dagelijks hun prietpraat aan de wereld willen verkondigen. Terwijl ik hé, ik loop heelder dagen rond, door weiden en velden, ik maak boel met andere katten, ik vlucht voor kwade honden en martel al eens een muis of een mol (ik ben van plan om ergens in één van die zijbalken hier een tussenstand bij te houden), ik klim in bomen waar ik bovendien zélf ook weer uit durf, ik maak dingen méé, quoi. Als er iets of iemand is die recht heeft op een blog en die ook met sprekend gemak kan vullen, dan ben ik het wel. Dus kunnen we nu overgaan tot de orde van de dag, asjeblieft?
Oh, en gauw smijt ik hier ook eens een foto van mezelf op, da’s beloofd. Ik ben te knap om hem niet te geven, al zeg ik het zelf.
